Miryam's blog: De vakantie is weer voorbij

Miryam Vermeij schrijft blogs over haar dagelijkse werkzaamheden bij Surplus. Miryam is verzorgende op Surplus locatie De Zeven Schakels in Zevenbergen. In haar blogs schrijft zij over alledaagse, vrolijke, mooie of ontroerende momenten.

Zaterdag: hakuna matata
Zaterdag mocht ik weer beginnen met werken, na drie weken vakantie. Ik was zó blij weer te mogen. Ik hou echt van m’n werk, mijn werk is mijn hobby. Daarnaast vind ik de structuur die komt kijken bij de kinderen die weer naar school gaan, etc., erg prettig. De eerste dag  echter had ik toch wat moeite met in het ritme komen. Ik was om 3 uur ’s nachts al wakker geworden en gebleven, omdat ik steeds bang was dat ik me zou verslapen op m’n eerste werkdag. Hét grote voordeel van de vakantie is dat de wekker niet gaat. Ik was dan ook erg bang dat ik dat ‘Hakuna matata’ gevoel voort zou zetten. Dat was gelukkig niet zo. Ziek ben ik nooit, althans niet genoeg om thuis te blijven, verslapen heb ik me nooit echt. Dit is wel een beetje de kat op het spek binden, maar dit om aan te geven dat mijn ‘angst’ op niets gebaseerd was. Ik had wat moeite om weer in het ritme te komen zaterdag, waardoor ik enigszins achter de feiten aan liep. Na een praatje met collega’s die ik al drie weken niet gezien had vloog de dag voorbij.

Zondag: koffie en thee
De volgende dag had één van de bewoners de obsessieve neiging iedereen van koffie en thee te voorzien. Zo ontzettend lief bedoelt, dat deed ze vroeger thuis ook altijd. Maar ze bleef naar de keuken komen voor nieuwe koffie en nieuwe thee. Niet dat ze niet mag helpen, natuurlijk wel. Het is juist belangrijk onze bewoners het gevoel te geven dat ze van nut zijn, dat ze ertoe doen. Wij zijn er om hen van dienst te zijn, dus proberen we er altijd rekening mee te houden, alhoewel dat vanzelf gaat als je ze goed kent. Maar die koffie en thee heb ik verder zelf maar geregeld. Het kan ook teveel van het goede zijn. Alles waar ‘te’ voor staat is slecht, behalve te-vreden. Een gezellige middag met familie, een zonnige zondag en ook deze dag vloog voorbij.

Maandag: the final countdown
De laatste in een reeksje van drie werkdagen: Het was druk, met om 12.00 u medicijnen delen op een paar woongroepen en de middagmaaltijd die geregeld moest worden. Het was een soort ‘ren-je-rot’ (voor de jongeren onder ons: dat was een spelshow vroeger), maar zo lang ik het overzicht blijf houden, kan het me niets schelen. Zo kom je ook nog eens op andere woongroepen en mijn collegaatje van een andere woongroep kwam helpen. Het geeft ook een groot saamhorigheidsgevoel, vind ik. Met z’n allen de schouders eronder en ‘van je één-twee-drie-vier, houd er de moed maar in’. Dat lukte goed.

De dame die de dag ervoor nog graag iedereen had voorzien van koffie en thee, had vandaag bedacht dat ze naar huis ging. Terwijl ik met een collega aan het praten was in de woonkamer, kwam ze in de deuropening staan. “Hallo, ik kom even gedag zeggen.” Supervrolijk, een grote glimlach op haar gezicht. Ze had, denk ik,  haar twee pruiken  tegelijk op haar hoofd gedaan. Het was een grote bos haar op haar hoofd. Het leek wel getoupeerd, als in de hairbands van vroeger.  Ik kon er niets aan doen, maar ik barstte in lachen uit. Metéén schoot het lied van ‘Europe’ door me heen (The final countdown, omdat ze zei dat ze zou gaan ) en ik wachtte bijna tot de rest van de band achter haar zou verschijnen. Ik voelde me zeer opgelaten, want inmiddels was het lachen uitgemond in de slappe lach. Ik kwam er niet meer uit en ging naar het huisje ernaast. Ik wílde haar niet belachelijk maken, maar ik kon er niets meer aan doen. Nu nog steeds kan ik er met een glimlach aan denken, maar dat is ook, omdat een schat van een vrouw is die altijd vraagt of ikzelf ook al wat gedronken heb. Zeer attent dus. 

Inmiddels is het werken alweer normaal, de vakantie bijna vergeten en de kinderen weer naar school. Het gewone leven is weer begonnen en ik hou ervan.

Publicatiedatum: 6 sep 2017